तुझा, मुकुल

 तुझा, मुकुल

- डॉ. मुकुल स. गोडबोले

 

वाळलेला दाणा, मज

पेरले तुझ्या कुशी

लाभले पाणी, रवी, हवा,

तुझी छाया नि माया,

धरती माता

काळ जरा उलटला,

नि कोंब मज फुटला

जन्मलो नि वाढलो,

तू माझी आभाळमाया

आईच्या कुशीत खेळण्यात मग

कसला आलाय झगडा?

तुझ्या गर्भातून डोकावता

नमन तुज करितो माता

वाढ होण्यास माझी

मुळं रोवली तुझ्यात

कधीही नं कुरकुरता,

ती तू सामावली स्वतःत

सामर्थ्य माझे मज,

अवगत तू केले

गर्भसंस्कार उत्तम झाले,

तुझ्या हातभारे,

मला गोंडस रूप आले

मुकुल ते वृक्ष

वाढलो तुझ्यामुळे

पानं, फुलं, बिया

वाहतो तुज हर ऋतूत,

त्याचेही तू करसी चीज,

जन्म देऊनी नवीन मुकुल

आपुले नाते इतके घट्ट

धरून ठेविसी एकसंघ

उन्मळून जरी पडलो

परी तुझ्यात परत सामावलो

सांभाळ ग आई मज

मी बाळ तुझ्या कुशीत आलो